Ρητορικα ερωτηματα..

Ωρες ωρες αναρωτιεμαι αν ειμαι ο μονος ανθρωπος που οταν κοιταω καποιον στα ματια δειχνω αυτο που σκεφτομαι. Γιατι παντα τρυγιρω μου βλεπω ψευτια ,υποκρισια και φαρισαΐσμο ; Γιατι ολοi κοιτανε να δειξουν τι ή ποσα  εχουν και οχι ποιοι ειναι ; Ειναι τοσο δυσκολο να ειναι κανεις ο εαυτος του  ,που πρεπει να υποδυεται αυτο που θελουν οι αλλοι ;
Υπαρχουν στιγμες που αναρωτιεμαι γινεται να βλεπω τοσο λαθος τα πραγματα ; μηπως εχω αδικο qμηπως κανω λαθος που ζω και εκφραζομαι ακριβως οπως νιωθω ; Εχει κανενα νοημα να κανεις το σωστο οταν βλεπεις τους αλλους να πετυχαινουν κλεβοντας και κοροΐδευοντας ;
Κανω τοσο μα τοσο λαθος που ονειρευομαι εναν κοσμο γεματο ειλικρινεια και κατανοηση ; που κανεις δεν θα σε κοιταει στην τσεπη αλλα μονο στα αισθηματα ; που κανεις δεν θα κοιταει πως να κλεψει τον αλλον , αλλα πως να τον βοηθησει και πως να του συμπαρασταθει ;

Μακαρι να μην κανω λαθος. Γιατι ακομα και να κανω θα συνεχισω να ονειρευομαι. Τα ονειρα μας κρατανε ζωντανους. Τα ονειρα και η ελπιδα για ενα καλυτερο κοσμο , ενα καλυτερο αυριο.

Και ενα πολυ σχετικο τραγουδι του Ηλια Κλωναριδη που ο Θεος ξερει μονο ποσο με κεφραζει καποιες στιγμες...